Koersverhalen

Sean Kelly, de man die tussen de Ronde en Roubaix naar het Baskenland trok

Sean Kelly is een gegeven in het wielrennen, een naam als een klok. Een naam die hij overigens niet gestolen heeft. Hij behoorde in zijn gloriedagen tot een van de sterkste renners uit het peloton. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij in de jaren ’80 Parijs-Roubaix twee keer op z’n naam zou schrijven. Wat wel opmerkelijk is, is zijn voorbereiding. Die is op z’n minst gewaagd te noemen.

Kelly in Zuid-Afrika

Het verhaal van Sean Kelly begint bij één man, Jean de Gribaldy, een afstammeling van een Italiaanse adellijke familie. Hij was de man die Kelly introduceerde in het mekka van de wielersport, Frankrijk.

Kelly en Jean de Gribaldy hebben elkaar leren kennen in het midden van de jaren ’70 toen Sean kelly door een schorsing niet meer mocht deelnemen aan wielerwedstrijden in Engeland. De reden voor zijn schorsing? Hij had samen met zijn landgenoot en collega-wielrenner, Pat McQuaid, enkele wedstrijden in Zuid-Afrika gereden. Maar door de sterke aanwezigheid van het apartheidsregime, was dat niet toegelaten.

Ze hadden nochtans hun voorzorgsmaatregelen genomen. Ze waren zich bewust van het feit dat ze niet mochten deelnemen aan die wedstrijden en schreven zich in daarom onder een schuilnaam. Ze werden echter opgemerkt door een journalist die toevallig op dat moment in het land was om de huwelijksreis van Hollywoodkoppel Richard Burton en Elizabeth Taylor vast te leggen. Brute pech? Of het grootste geluk uit z’n carrière?

Door die bewuste schorsing was Sean Kelly dus in Frankrijk terechtgekomen. Hij leerde Jean de Gribaldy kennen en die laatste werd niet veel later zijn sportbestuurder en persoonlijke manager.

De Ronde van ’84

Voor ’84 had de beresterke Ier op enkele ritoverwinningen in grote rondes na, niet veel meer dan wat ereplaatsen verzameld in onder andere België en Frankrijk. Maar 1984 zou het kantelpunt in zijn carrière betekenen. Kelly begon het seizoen, met een eerste visitekaartje van formaat. Hij werd 2de in Milaan-San Remo, de klassieker der klassiekers. Om enkele weken nadien die goede vorm te bevestigen door ook in de Ronde 2de te worden, na de jonge Nederlander Johan Lammerts.

Johan Lammerts besloot op enkele kilometers van de aankomst te demarreren uit het groepje der favorieten, waar ook Kelly deel van uitmaakte. De tegenreacties kwamen te laat en Lammerts was gaan vliegen. Sean Kelly won de sprint voor de dichtste ereplaats.

Het Baskenland als tussendoortje

Na zijn 2de plaats in de Ronde op 1 april, vloog een klein chartervliegtuigje Kelly diezelfde dag nog naar Bilbao, waar hij met amper één dag rust zou starten in de Ronde van het Baskenland. Het was op z’n minst apart te noemen. Een renner die net zijn kunsten heeft laten zien in de Ronde, twee dagen later laten starten in een meerdaagse rittenkoers om u tegen te zeggen. Het leek Kelly allemaal niet te deren. Hij startte in de Ronde van het Baskenland en won niet alleen de eerste, maar ook de derde en vijfde etappe, om tot slot op 6 april het eindklassement mee naar huis te nemen.

Parijs-Roubaix van ’84

Amper twee dagen later zou King Kelly (die toen nog niet zo genoemd werd) starten aan de volgende koers op het programma, en dat was niet zo maar één. Sean Kelly had voor ’84 slechts twee keer deelgenomen aan de Hel van het Noorden, om nooit verder te raken dan een 12de plaats. In ’84, met de Ronde en de meerdaagse van het Baskenland in de benen, kozen ze bij team Skil-Reydel voor een opmerkelijke strategie.

Twee renners van La Redoute waren dat jaar enorm sterk. Alain Bondue en Gregor Braun reden die dag lang voorop. Kelly wordt nerveuzer met de kilometer. Als het van hem had afgehangen had hij al lang naar het duo gereden, maar dat was buiten zijn toenmalige ploegleider, nog steeds Jean de Gribaldy, gerekend, die hem verbood aan te vallen. Pas op 45 kilometer van de aankomst kreeg Sean Kelly groen licht en vertrok als een pijl uit het uitgedunde peloton. Hij sloeg een gat en weg was hij! Enkel de Belg Rogiers kon hem volgen. Sean Kelly zag dat de sterke Belg moeite had om tot bij hem te raken en besloot hem mee te nemen. Rogiers was allesbehalve een sprinter, hij was een hardrijder pur sang. Dat kon Kelly goed gebruiken.

Rogiers en Kelly vormden een sterk duo en slaagden erin Bondue en Braun te pakken te krijgen op 20 kilometer van de meet. Ze waren niet te stoppen, het was erop en erover. Kelly en Rogiers zouden samen de laatste kilometers samen afleggen en als duo de piste oprijden, met Rogiers op kop. Anderhalve ronde later zou Kelly moeiteloos de sprint winnen van de sterke Belg. Alain Bondue zou enkele seconden later als 3de over de meet bollen.

Zware week achter de rug

Sean Kelly reed op een week tijd, van zondag 1 april tot zondag 8 april 1984 meer dan 1.250 wedstrijdkilometers bij elkaar, werd 2de in de Ronde van Vlaanderen, won 3 ritten in de Ronde van het Baskenland en won Parijs-Roubaix. En dat allemaal met anderhalve dag rust. Het is een vooroorlogse prestatie die voordien door niemand met zoveel verve uitgevoerd werd.

Bis! Bis! Bis!

Door zijn goede prestaties in het voorjaar van 1984, besloot Kelly, in samenspraak met zijn nieuwe ploeg ‘Kas’ om in 1986 hetzelfde programma te rijden. En niet zonder succes. Hij behaalde precies dezelfde resultaten in ’86 als ’84! Hij werd 2de in de Ronde, won 3 ritten in het Baskenland en was de sterkste in het Noord-Franse kasseiwerk.

Over de redactie

de Koers redactie

De redactie gaat op zoek naar verhalen. Geef ons wel wat tijd, 't zijn de verhalen die we koesteren. Koers is zoveel meer dan koers alleen.

't Zijn trouwens niet alleen de wielrenners zelf, die spannende verhalen hebben. We gaan op zoek naar mensen met een passie wielrennen, naast de sport. Een fotograaf bijvoorbeeld die in-the-heat-of-the-moment zijn beeld vastlegt, komt waar geen ander komt. En beleeft wat geen ander beleeft. De redactie schrijft, interviewt, redeneert en publiceert.

Reageer

Klik hier op een reactie te geven

Lees meer …